Simone fietst de wereld rond

Epiloog

2009-11-06T13:35:00.004+01:00

Waarom ben ik deze reis gaan maken?
Zeker omdat ik fietsen heerlijk vind, maar ook omdat deze reis mij de gelegenheid bood om kennis te maken met de wereld van de Islam. Hoe meer boeken en krantenberichten ik las, hoe meer verward ik raakte. Dat de Islam vele gezichten heeft wist ik wel, maar hoe deze religie beleefd wordt binnen diverse culturen, daar kom je niet makkelijk achter. (tenzij je je laat voorlichten door xenofobe groepen).

Hoe heb ik het fietsen ervaren?
Het feit dat ik elke dag mocht rijden, maakte me werkelijk gelukkig. Fietsen is kijken en door te kijken ga je schoonheid herkennen: ook in zgn doodse landschappen en volle steden. We zijn met schoonheid overladen!
Technische minpunten waren er wel: ondanks de klimtraining lukte het niet om de 'snellen' bij te houden en door de klapband kon ik lange tijd niet meer genieten van de afdalingen. Zeker toen een deelnemer vertelde dat hij deze ervaring al 2x had gehad!
De groep bestond uit prima lui. Geen mopperaars en zeurpieten. Men had oog voor ieders bijzondere kwaliteiten en kon goed overleggen.We waren het poldermodel in leven. Onder de indruk ben ik van de grootmoedigheid waarmee Jan Spigt en Leo en Johan Schmidt een zeer pijnlijke misvatting van mij en daardoor van de groep naast zich neer konden leggen. Hulde!

Heb ik meer kennis gekregen van de Islam en haar beleving?
Net als in het Christendom zijn er in de Islam ook vele stromingen en verschil in beleving en uiterlijk vertoon. Het was moeilijk om met mijn relativerende religiositeit door te dringen tot de gedachtenwereld van een Islamiet. Het was makkelijker om te spreken over de leefregels.
In Saoedie Arabië was men duidelijk het strengst in kledingvoorschriften. Daar maakten de vrouwen waar ik mee sprak evenwel geen halszaak van. Wat men echt vervelend vond was het feit dat een vrouw daar niet mag autorijden en -in de rurale gebieden- men zich ook niet alleen mag verplaatsen. Dat is ook vreselijk onhandig.

Ik heb mij verbaasd over het moderne Turkije en Jordanië. Aan Turkije's kust liggen tot de grens met Syrië zeer grote en moderne steden. Mijn favoriete stad is Antakaya/Antiochië. Een oud centrum met geschiedenis van millennia gecombineerd met een mengsel van moderne en traditionele bevolking. De stad ademt tolerantie uit. Mijn gastvrouw bevestigde desgevraagd dit beeld. Deze jonge vrouw vond mij maar een geluksvogel dat ik zomaar alleen op reis mag van echtgenoot en familie. Zoiets kan daar nog absoluut niet al heb je een modern denkende echtvriend. In deze context heb ik iets tegen het woord mogen, maar dat ik een geluksvogel ben dat is ZEKER waar!

Laatste dag in een bijzonder land جدة

2009-10-30T18:45:00.016+01:00

Terug in Djedda. Wat is het heet! Zelfs 'snachts is het nog 30 gr. We nemen de tijd deze laatste dag: uitslapen en langdurig ontbijten. Tijd voor een goed gesprek. We kunnen naar het strand of weer naar de stad. Bernhard en Herman B.willen graag een ziekenhuis bekijken. Die komen met verhalen terug! Luxe en mooie vormgeving (bekijk de alg. website)

De vrouwen willen in ieder geval naar het strand. Wij mogen nl. het zwembad, waar de heren zo lekker in te keer gaan ,niet betreden. Na 3/4 uur rijden komen we bij een prive strand aan. Het is dubbel omheind en er mogen geen foto's worden gemaakt. Voor de zekerheid worden alle toestellen in een zak bij de portier gelegd. Heerlijk om lekker in bikini te kunnen rondlopen. Ook Arabieren met hun gezinnen komen hier. De vrouwen in een badpak met kort rokje en 3/4 leggins. Onze gids trekt zijn jurk niet uit, maar de buschauffeur trekt dankbaar mijn short aan. Hij kan niet zwemmen. Daar is een oplossing voor: tussen 2 man ingeklemd gaat hij te water en geniet volop van de onderwaterwereld.Terug in het hotel gauw klaarmaken voor een laatste bezoek aan de Souk met een paar man.Als de oproep tot het avondgebed klinkt -en de winkels massaal sluiten- gaan we terug voor een lekkere maaltijd in het hotel. Jan Keesen had ons tot goed eten gemaand, omdat we daardoor beter de lange reis konden doorstaan.

Reizen is wachten: pas om 01uur vertrek uit Djedda. Als we al een poosje vliegen worden we naar achteren geroepen. Daar heeft Jan een glas champagne voor ons klaar staan. We heffen het glas op de fijne reis en op de geboorte van het jongste kleinkind van Docus.Spontaan zingen we zachtjes "mijn opa, m'n opa".
In Frankfurt snelwandelend naar de transfer: we willen het vliegtuig naar Amsterdam beslist halen. Sommige familieleden hebben 2 1/2 uur moeten rijden en die wil je toch niet met hun verlangens langer laten wachten? Gerrit had al lang genoeg gewacht.

Op Schiphol waren tot ons genoegen ook Catrien,Francis en Jaques gekomen.Tochtgenoten die wij allen graag tot de laatste dag bij ons hadden willen houden. HET WAS EEN PRACHTIGE TOCHT MET BIJZONDER PRETTIGE REISGENOTEN!

Bijna thuis

2009-10-28T21:59:00.011+01:00

Op deze laatste dag in de bergen worden we al vroeg meegenomen naar de "kamelenmarkt" door de zoon van de sjeik. Deze markt is eigendom van de familie en is ook de plaats waar van oudsher de sjeik als mediator optreedt bij geschillen.Wij zijn de eerste toeristen geloof ik die hier ooit kwamen. De marktlieden zijn zeer toegankelijk en we mogen overal foto's maken. Alleen liever niet van de vrouwen.Hoewel,als ik bij een paar marktvrouwen sta en zij mijn hennavingers zien, mag ik best foto's van hen maken, echter niet nadat zij hun gezicht geheel dwz hun "oogspleet" hadden bedekt.Een jochie beklaagde zich over de foto's, maar de sjeik zei hem dat HIJ het goed had gevonden!Na de markt werden we uitgenodigd voor het ontbijt bij de broer van de sjeik. Deze had ook al zijn buren uitgenodigd en zo zaten wij met ons tradtionele kopje groene koffie en wierook in een zaal met mannen. De groep mocht eerst eten en daarna de buren. Het was een heerlijk maal met een soort "broeder" en allerlei lekkers. De vrouw des huizes was met anderen vanaf 03.00 uur met de voorbereiding bezig geweest! Karin en ik werden meegenomen naar het vrouwenvertrek waar we een geanimeerd gesprek hadden met 2 vrouwen die Engels spraken.De oudste die hoofd van de stedelijke meisjesschool is, wil in 2010 graag naar Europa komen. Autorijden staat hoog op haar verlanglijst.
Na een hartelijk afscheid reden we naar het (moderne) vliegveld voor de terugtocht naar Djedda.

" feestje bij de Sjeik"

2009-10-28T20:00:00.006+01:00

Eindelijk konden we fietsen van Albaha, maar we moesten wel eerst met de bus de stad uit (van de politie).Voor de inpakploeg was het routine geworden om de vrachtwagen snel in- en uit te laden. 30 km buiten de stad stapten we op onze fiets: een prachtweg door de rotswoestijn. De temperatuur viel op deze hoogte erg mee. We zagen onderweg een grote groep gieren die op trekvlucht was.

Ik had mijn uitrusting aan, maar Karin had al gauw de broek opgestroopt en de armpjes uitgedaan. De broek vond ik niet zo erg maar die synthetische armpjes zijn vreselijk warm. Zodra uit de dorpen waren deden we de armpjes uit. Later bleek dat de plaatselijke gids onze bedekking onzin vond. Zo viel het pas echt op dat er vrouwen bij waren!

Helaas maakten we de fietstocht niet helemaal tot Bisha af. We moesten op tijd zijn voor het dinner met een Sjeik. Na het avondgebed ontving hij ons in zijn huis. We kregen uitgebreid instructies over hoe we moesten groeten, koffiedrinken, hoe we wierook naar ons toe moesten zwaaien en over hoe we hem uitgebreid moesten bedanken bij het afscheid. Grappige maar handige tips!

Karin en ik verbleven in het vrouwenvertrek samen met 2 vrouwen, 7 dochters en kleinkinderen. De gesprekken waren iets wat geforceerd. Er was slechts 1 dame (lerares Engels) die een beetje engels sprak. Gelukkig zorgden de kinderen voor wat vertier. Het eten stond op de grond voor ons uitgestald. Eigenlijk moest ik met mijn handen eten, maar daar had ik geen behoefte aan. Het "feestje" werd afgesloten met henna! Nu heb ik 2 bewerkte vingers. Geen gezicht..

De ontmoeting

2009-10-27T23:58:00.003+01:00

Het onderhoud met de Emir was indrukwekkend. Hij hield een korte speech waarin hij onze doelstelling prees een zijn opvatting over respect en verdraagzaamheid van religies uiteenzette.
Hij sprak over ons beider geloof in een Creator. Apart voor een moslim die toch altijd Allah gebruiken. Hij gaf zoveel openingen tot een dialoog dat we geimponeerd de audiencie verlieten. Zulke ontmoetingen maakt dat de groep ook weer erg bezig is met onze missie. We leren onze eigen gedachten ordenen en deze te bespreken met de anderen. Ik vind het zeer waardevol.
We vierden deze ontmoeting met een 'goede' kop koffie in... Starbucks. Daar discussierden we met 2 studentes. Nu we niet fietsen, hebben we alle tijd..

Goed nieuws!

2009-10-26T23:12:00.004+01:00

We fietsen! Niet ver (12 km), maar toch. Eerst met de bus naar de boulevard. De politie vond fietsen door deze hectische stad niet verantwoord. Eindpunt een koffietent met heerlijke cappuchino. Daar lazen we een kort bericht over onszelf in de Engelstalige krant Arab News.

We mochten niet verder fietsen (hier waren we het niet mee eens, maar die discussie gingen we niet aan) We maakten foto's bij de beroemde splitsing bij Mekka. Hierna met de bus verder tot de rand van het hooggebergte. Als we toestemming kregen om te fietsen wilden we niet meer hoor! Buiten de bus was het 40 gr in de schaduw. Boven aangekomen merkten we dat op de berg heerlijk koel is. Hier komen de SA's vakantie houden. We zagen onderweg ook heel veel speeltuinen en pretparken.

We kregen net te horen dat de Emir van Mekka, prins Khalid Al-Faisal bin Abdul Aziz Al-Saud ons de volgende morgen wilde ontvangen in zijn paleis in Djedda! Daar hadden we niet meer op gerekend. Het is geweldig dat we DE brief nu toch aan hem kunnen overhandigen. Het betekent niet fietsen en 7 uur in de bus zitten: Maar hier ging het ons toch om?!

De stad Djedda جدة

2009-10-25T22:32:00.003+01:00

Om 01.uur in Djedda geland, gauw de abaija en sluier aan/om, nog een uur wachten tot we onze fietsen kregen en eindelijk om 3 uur in bed. Ik fiets liever dan dat ik het vliegtuig neem :-).

Deze dag bekeken we de stad. De oude stad stelt niet veel voor; het is er stoffig en niet echt gezellig. De rest van deze miljoenenstad is imposante nieuwbouw. Net Amerika met grote gebouwen en shopping mals. Langs de 12 km lange boulevard aan zee staan talloze kunstwerken. Heel grote en soms heel lelijke. Het versiert de stad toch aangenaam.
Het valt me op dat de vrouwen hier wel een abaija maar niet allemaal een sluier dragen en de winkels tamelijk uitdagende kleding verkopen. De locals beamen dat de stedelingen ruimdenkend zijn (helemaal in vergelijking met het platte land).
In ons restaurant waar we traditionele maaltijd aten, zaten veel vrouwen alleen. Onze gids vertelde dat dit wel eens 'Ladies of the Night' konden zijn. Tja...

Fietsen in Saoudi Arabië?

2009-10-24T12:10:00.003+02:00

Eindelijk een internet dat werkt en niet bezet is.!!

Samen met onze gids Amin kochten we een paar lange jurken en sluiers in de Souk. Akaba is een gezellige stad waar ik best langer wil blijven. We moeten helaas helemaal terug naar Amman, omdat de autoriteiten in KSA ons niet toestaan de grens bij Akaba over te gaan.
Het eerste stuk ging weer langs de prachtige bergen die ik gisteren ook heb beschreven. De rest was saai. We passeerden fosfaatmijnen waar het afval in grote hopen langs de weg lag. Op tijd op het vliegveld. De fietsen werden vlug ingepakt in dozen die Amin bij een fietsenwinkel had geregeld. De resterende tijd lekker gedineerd met een goed glas Jordaanse wijn en enkele kado's gekocht voor de Sjeik waar we woensdag gaan eten.
We zijn aan het einde gekomen van de fietstocht denk ik. Althans voor ons vrouwen. We zullen het nog even proberen, maar ik denk niet dat we veel kans hebben. We moeten de kettingen met een kruis eraan afdoen en de flesjes met "heilig water" uit de jordaan ook wegdoen. Toch wil ik dit land in.

Feest bij de grens Wadi Rum - Hagi (Saoudi Arabie)

2009-10-23T22:00:00.008+02:00

Na de vrolijke avond in het kamp en een doorwaakte nacht vanwege de bassen en fluiten en trommels uit naburige tenten wekte de zonsopgang ons weer tot leven. Nippend aan mierzoete thee die op een vuurtje getrokken was,genoten we van de omgeving.
De terreinwagens brachten ons terug naar de entreegebouwen waar we onze fietsen hadden achtergelaten. Het geeft mij altijd een goed gevoel als ik mijn fietsje weer kan vastpakken. Deze dag zal niet al te inspannend zijn. We hoeven maar 70 km. af te dalen naar de Rode Zee. 16 km voor Akaba wordt het landschap overweldigend: hoge rode bergen dooraderd met zwarte basaltlagen rijzen naast ons op. Je wilt wel stapvoets rijden om hier langer van te genieten. Dat gaat dus niet in een lint van 25 fietsers. We werden menigmaal gefotografeerd. Dat zijn beslist prachtopname's.
In Akaba deden we op verzoek van de pers nog een rondje door de stad. Op het eindpunt wachtte ons een luid spelende band op en ...een kameel.We hadden gelukkig genoeg tijd om onze rommel op te ruimen en van het zwembad te genieten.
En toen kwam een verrassing: we waren uitgenodigd voor een tochtje over de Rode Zee! Een grote tweemaster lag afgemeerd aan de kade op ons te wachten!! In de zwoele avondlucht zaten we op dek en keken naar de kustlijn van Jordanië , Israël, Saoudie Arabië en Egypte. De kapitein zette vrolijke Arabische muziek op en al gauw was het dek vol lachende gezichten en "elegant" bewegende lijven. Heerlijk om je op deze manier te kunnen uitleven!. Voor de dorstigen onder ons werd uitstekende Jordaanse wijn geserveerd. Aan het snelgroeiende aantal flessen werd dit door velen onder ons gewaardeerd.We legden Paulus' waarschuwing: "En bedrinkt u niet aan wijn, waarin bandeloosheid is" maar weer eens naast ons neer.

Feest op de boot!

Prachtige woestijn Petra Wadi - Rum

2009-10-22T12:24:00.006+02:00

Weer een dag waarin we de bus een stukje gebruikten omdat ons reisschema erg strak is. Even de kloof bij Petra uit. Dat scheelt een uur klimmen. Daarna op de hoogvlakte een kopje koffie (wat en luxe!) en verder langs de rand van de hoogvlakte. Beneden lagen de dalen onder een wolkendek. Na 2 uur zetten wij de daling in over Kings Highway. De weg lag vol olie en was redelijk druk met vrachtauto's die overigens erg langzaam daalden. Niet harder dan 40km. anders werd het link.

Het ging voorspoedig en voor 1 uur waren we al bij de afgesproken plaats niet ver van Wadi Rum. Om daar te komen moest nog 30 km worden afgelegd. Geen probleem, want het landschap om ons heen werd steeds interessanter. De kleuren van de bergen varieren van roze tot blauw. Soms leken de bergen op de rare bergen die we in China hebben gezien, alleen waren die helemaal groen en deze helemaal kaal.

Bij de ingang van de Wadi werd eerst een voorlichtingsfilm getoond, die blijkbaar niet erg boeiend was, want hier en daar hoorde je licht gesnurk. De fietsen bleven bij het entreegebouw achter, onze bagage ging in de jeep verder en wij hobbelden op kamelen de Wadi in. We waanden ons buiten de wereld met als hoogtepunt de zonsondergang....

Grote bedoeinenteneten stonden klaar met een klein tentenkamp voor het slapen. Ieder kreegt een traditioneel kleed uitgereikt en toen kon het feest beginnen. Kampvuur, lekker eten, wijntje of bier, veel praten en lachen. We naderen duidelijk het einde van de tocht!!

Bezoek Petra Dana - Petra

2009-10-21T18:00:00.003+02:00

Besloten werd om niet naar Petra te fietsen. Dat zou veel te veel tijd kosten en dan was er geen tijd over om de stad te bekijken. We beklommen de bergen om Petra heen en zagen alles. Het weer werkte ook mee: niet al te warm meer en een bedekte lucht.

Terug naar het hotel lopend heb ik een tijdje met onze Turkse fietser gesproken. Hij begon op 12 jr als scheepsmaatje op een vissersboot, daarna als knecht in een garage en daarna werd hij...jockey! Van 17-19 jr. Langer hield hij het niet vol. Hij moest 40 kg wegen als er een koers was dat betekent 2 dagen vooraf niet eten. En dat het hele jaar. Nu doet hij een soort mbo motor en fiets techniek. We vinden hem allemaal aardig en gunnen hem de tocht naar Mecca. Maar dat is nog lang niet zeker! Hij is niet via onze groep bij de Saoedies aangemeld en ook niet als Turkse pelgrim. Foutje van de Turkse Rotary.

Voor het eten bezochten we met een paar dames een Hammam. Helaas een toeristenval..

Hitte! Kerak- Dana bij Tafeleh

2009-10-20T12:37:00.004+02:00

Weer op weg. Weer een lange maar mooie dag. Eerst tot het hoogste punt van de hoogvlakte op 1.600mtr. en dan een afdaling van 10 km. Genieten!! Weer dat mooie rotslandschap. Beneden zagen we het stuwmeer; daar wilden we naar toe. Daar aangekomen moesten we weer de klim inzetten. De gids troostte door te zeggen dat hij een makkelijke route had uitgekozen. Niets bleek minder waar.
Om 12 uur, zowat in de hemel hielden een aantal het voor gezien. Het was 40 graden en ieder was nog moe van gisteren. Zij gingen verder in de bus naar het Dana natuurreservaat (ons slaapadres voor die avond). De gids wist nooit hoeveel km we nog moesten fietsen en hoe de beklimmingen zouden zijn. Hij bleef maar volhouden dat het maar een paar kilometer was. Dit werd voor ons een gevleugelde uitdrukking. Op een gegeven moment kreeg ik last van de brucht hongerklop. Ik kon geen kracht meer uit mijn benen persen. Helemaal bibberig, terwijl ik toch allerlei gels en broodjes had gegeten. Ik liet de groep maar gaan en werd door de ambulance volgestopt met water, vijgen en abrikozen.

De groep kwam in opstand tegen de gids. Gelukkig was daar een politiepost, waar de kantine werd geplunderd. De politie bedacht dat we nog 15 km moesten rijden. Alleen de sterkere fietsers mochten van de politie verder.

Dus wij moesten verder met de ambulance. Na 2 km stopte ze om ons lachend te vertellen dat we mochten fietsen: vanaf nu alleen maar dalen! In de diepte zagen we een oude nederzetting: Dana.

Ik had geen handen meer over van het remmen. Het laatste stuk heb ik gelopen, want de hobbelkeien vond ik eng. Luid geklap van de aanwezige toeristen!

Onze slaapplek is een uitvalsbasis voor mountening. In de omgeving van Dana zijn geweldige fietstochten. Na een prachtige avondwandeling sliep in heerlijk in mijn gammele bedje.

Zware tocht met frisse onderbreking Jordan Valley Kerak-Wadi Mujeb Canyon

2009-10-19T23:00:00.004+02:00

's ochtends een koele duik om wakker te worden. Ontbijt met pitabrood, kaas en tomaat: Klaar voor een zeer zware dag...

Eerst langs de kust terug naar het zuiden tot aan Wadi Mudjib. Daar zijn we de canyon ingegaan door het water. Dieper de canyon in stond het water hoger en soms ging tot mijn nek onder. De stroomversnellingen werden ook heftiger en het werd best moeilijk om over de rotsen te klimmen. Aan het eind was een grote waterval. Het was een feest! kopje onder en drijvend naar de uitgang.

Na de lunch kwam de grote uitdaging: een 30 km klim vanuit de Dode Zee naar Al Karak. De leider van de Jordaanse Fietsclub wist zeker dat we deze klim niet aankonden. Na 5 km, al de eerste waterpauze, na 10km weer. Ik kon niet meer opstappen vanwege de steilte; dus viel ik. Maar ik ging door. Nog geen 600 meter verder viel ik weer bijna van de fiets omdat ik het wiel niet meer rondkreeg 14%!
De bus kwam mij achterop en bracht me een paar km verderop bij de groep terug. Er zaten al wat meer fieters in, dus ik hoefde me niet te schamen. Terug bij de groep heb ik in een lekkere cadans nog tot 17.30 uur geklommen.
Toen ik de bergen voor me zag begreep ik; dit wordt nachtwerk. Toch maar verde in de volgbus. 6 fietsers kwamen in het pikkedonker aan (De schemering duurt hier maar kort). Chapeau!

Het hotel was lower middle class :een beetje viezig, maar we zijn wel wat gewend. Alleen het grote aantal met buikloop zet vragen bij die gewenning! Karin had ook buikloop en had bovendien een pijnlijk knie aan het canyoning over gehouden. Ik durfde bijna niet te gaan slapen uit angst haar uit de spaarzame slaap te houden door eventueel gesnurk. Tja jullie begrijpen mijn probleem?

Baden in de dode zee Amman – Madaba – Dode Zee – Jordan Valley

2009-10-18T22:00:00.001+02:00

Welkom in Jordanië Damascus- grens Jordanië- Amman

2009-10-17T22:19:00.005+02:00

Amfitheater Busra

Welkom to Jordan!

Wonderschone bergtop-route Yaburd - Damascus

2009-10-15T13:14:00.002+02:00

Bijna bij Damascus

Impossante waterraden Idleb - Hamah

2009-10-12T20:00:00.000+02:00

Een uur te laat op weg terwijl we onze tijd nodig hadden want we wilden langs Ebla. Leidde de Syrische chauffeur die we nu hebben (een eng mannetje) ons via een omweg van 20 km. er naar toe!!!. Het was de moeite waard maar dan nog een 90km in de hitte langs de autoweg. De wegen zijn hier verrassend goed.
We lunchten in een typische lawaaierig Syrisch stadje waar nooit een toerist komt. Dus ipv een restaurant lunchten (bananen en droog brood)we op het een plein temidden van nieuwsgierige jongeren. Kapot aangekomen in Hama.

n Hamah zijn belangrijke bezienswaardigheden de Norias. Dit zijn enorme houten waterraderen die water uit de stromende rivier 'scheppen" en via een aquaduct verspreiden over de stad. Imposant. De oudste is uit de 14e eeuw.

Gelukkig hadden we een mooi hotel met zwembad!! Genoten van een heerlijk diner en een lekker bed.

Afscheid van Turkije Antaky - Idleb (Syrië)

2009-10-11T11:43:00.000+02:00

Het is vandaag wel een speciale dag omdat we Turkije verlaten en afscheid nemen van twee van onze medefietsers Ali en Jan en ook Sedef (de organisatrice.) Op weg naar de grans kregen we politie- en Rotarybegeleiding. Daar waren we blij mee want de grens is geen sinecure. De Rotarians regelden alles. Gelukkig gingen ze mee door het niemandsland, want Syrie is andere koek.
In een bloedhitte nog 60 km fietsen naar de eerste Syrische stad. Wat een deceptie; vuil, lelijke betonblokken, geen vriendelijke voorbijgangers, allemaal sluiers, boerka's. Van het hotel kreeg ik weer een sovjet gevoel. We zijn ook opgelicht. Dat merkten we bij de afrekening: Kurt moest betalen voor internet wat hij niet gebruiken kon en de fietsen mochten niet uit de berging. Dus cash betalen!

Prachtige stad Iskunderun-Antakya (Antiochië)

2009-10-10T16:13:00.002+02:00

De rit zou een behoorlijke klim inhouden 900 meter 6 % stijgen.Het was best te doen. De weg was goed en eenmaal boven had je een prachtig uitzicht over de valleien. Over deze pas ging ook het kruisleger. De afdaling was weer heerlijk; ik vertrouw m'n fiets weer. Aan het eind van de afdaling stonden weer Rotarians die ons thee aanboden; wat een gastvrijheid!

In Antiochie om 15.00 uur. Natuurlijk eerst ontvangst met toespraken in het Turks in de brandende zon. Daarna de fietsen in hun onderkomen en wij naar het hotel in de oude stad.Het hotel was echt mooi!

Snel de stad in om in een museum een verzameling Romeinse mozaïeken te zien. Hierna bezochten we de eerste kerk die Paulus stichtte hoog op een berg. In de kerk waren vluchttunnels en boven de kerk uitkijkposten, om de gemeente te waarschuwen voor de Romeinen.
In de berg was een grote kop van een Griekse god uitgehouwen die de stad ten tijde van de pestepidemie moest beschermen. Over de bergen loopt rond de stad een gigantische muur. Deze stad was echt niet in te nemen. De stad doet een beetje Zuid Frans aan (met meer stof), kosmopolitisch. Absoluut de moeite waard.

's Avonds een geweldig diner in een mooi hotel in de binnenstad. De Rotary is hier meer in goede doen zo te zien. Ik had een Engels sprekende tafeldame en we hadden genoeg gespreksstof.

Laat en voldaan naar bed!

Soepele heupen Ceyhan Iskenderun

2009-10-09T21:45:00.005+02:00

Na een onrustige nacht wachtte ons een lange rit naar Iskander. Gelukkig over een vlakke weg. Eindeloze maisvelden afgewisseld met aubergines en sinasappelbomen. Bij de eerste stop op 30km stond een lange tafels klaar met koekjes thee e.d. De plaatselijke Rotaryclubs moedigde ons aan. De dag begint goed!

We reden lekker door toen we plotseling van de weg af moesten van de politie. Ook hier stond de plaatselijke Rotary met eten en sap klaar. Deze hadden iets extra's: een groepje kinderen gaf een voorstelling van Turkse volksdansen. De groep moest natuurlijk meedoen...

Onderweg ontvingen we toejuichingen vanuit de citrusplantages. Aan het einde van de dag hadden we geen puf meer. Helaas werden we in de stad ook weer naar standbeeld van Attaturk geleid voor een ontvangst. Zo'n standbeeld met een hoog Sovjet gehalte. Als speciaal effect schoot men vuurpijlen ,waaruit linten rolden, de lucht in.

Met de bus reden we 15 km naar onze slappplek. Ook hier weer een hoog sovjet gehalte; verveloze saaie flats. We een oud Russisch fabriekscomplex. 'S avonds terug naar de haven voor een diner.Het mixen ging niet erg goed. Maar toen d met Turkse disgenoten werkte niet goed, maar toen Turkse dansmuziek begon kwam iedereen op gang en werd het nog gezellige.

In de bus gingen we door met luide Turkse muziek. Katrien bleef ook hier dansen. We waren echt uit! Om 22.30 stapten we giechelend uit de bus.(Drank is niet de oorzaak, want we drinken met mate.) In ons sovjetgebouw werd de manager opgehaald omdat sommigen het durfden een gekocht blikje bier op te drinken!

Weer een prachtontvangst Mersin Ceyhan

2009-10-08T21:26:00.002+02:00

Vandaag was een makkie; 60 km over vlakke weg. Maar vreselijk druk. In Tarsus was de eerste stop. Veel plichtplegingen aan de poort van Cleopatra (foto). Daarna in Paulus voetsporen door de stad. Bij de kerk beleefden we een bijzonder moment: net toen de brief van de kardinaal werd voorgelezen, klonk achter ons het gezang van de pelgrims die een mis bijwoonden. Paulus huis en bron bezocht. Ook even de markt op geweest om een lange rok voor Karin te kopen. Dankzij onze Turkse rijder betaalden we 50% van de prijs. Wat lag hier veel verrukkelijke kitch!

In Adana (anderhalf miljoen inwoners) werden we opgewacht door escorte politie met luidsprekers. Hiermee kondigde ze continue aan dat deze groep van Rome naar Mekka fietst. (zie filmpje)Na een extra rondje over de 'champs elysee' van Adana werden we met muziek welkom geheten. Karin en ik kregen bloemen net als in Tarsus. Dan gauw naar het hotel en de fietsen nakijken/eten/slapen. Het peleton krijgt praatjes: als een mede-weggebruiker niet direct stopt, brullen we. In Nederland hebben de racefietsers daardoor een slechte naam. Hier krijgen we politiebegeleiding!

Godshuizen en liederen Silfike Mersin

2009-10-07T21:18:00.001+02:00

Om 5 uur werden gewekt door de Iman; het went nog steeds niet…
De politie was strikt en begeleidde ons met 4 auto's en 2 motoren. We moesten in 1 groep fietsen twee aan twee.

We reden lekker langs zee over een vlakke weg toen we plots 4 km met 12 % omhoog moesten. Allemachtig! Boven bleek een restant Griekse tempel/ oude kerk en een enorme holte in de aarde te zijn (doline) waar in de 4e eeuw een kapel voor Maria was gebouwd. Iets verderop een minder brede hollow die de hel werd genoemd.
We hadden ruimschoots de tijd om alles te zien. Daarna op weg naar het volgende monument. Een oud kasteel aan de kust en 1 iets verder helemaal in zee gebouwd. Een prachtig gezicht. Nu ging het weer heuvel op heuvel af dwars door een gigantisch Romeins complex. We hoefden niet hard te fietsen want we werden pas om 3 uur in Mersin verwacht.

Daar werden we ontvangen door een fanfare en hottemetoten. Vlug naar het hotel met Zwembad! Helaas dat was al leeggepompt. Veel tijd hadden we niet want 's avonds werd ons een concert aangeboden. Dat concert was bijzonder. Een koor zong Ave Maria, Hallujah en Turkse geestelijke liederen. Daarna kwam een strijkorkest dat een sonate van Vivaldi speelde en eindigde met Pacchabel. Dit hadden ze voor ons georganiseerd! Wat bijzonder! Er waren ook veel Turkse bezoekers.

Toeristisch tochtje Mellec -Anamur

2009-10-06T20:48:00.003+02:00

We gaan vandaag van Melleck naar Silfike ( 150 km) met twee bussen. We krijgen namelijk geen politiebegeleiding over deze route, wat volkomen terecht is. Het was een schitterende reis over steile hellingen en lange afdalingen zonder vangrails. Ik ga hier nooit alleen rijden. Men haalt gewoon in de bocht of op een steile helling in. Geen wonder dat de politie niet toestond dat we ons in dit verkeer zouden mengen.

In Anamur stoppen we om een heel oud en in goede staat verkerend fort uitgebreid te bekijken. Daar hadden we nu tijd voor. Het fort dateert van de 3e eeuw. Het kasteel was door de Romeinen gebouwd en later door Byzantijnen en Selsjoeken uit/ en opgebouwd.

Een groot deel van het gecultiveerde land wordt gebruikt voor de teelt van bananen. Vaak in kassen. In een vruchtbare grote delta, die al in de oudheid een speelbal was tussen diverse culturen tref je vele burchten aan. De stad Silifke, waar we uitgeladen werden, ligt aan een brede rivier met veel landbouw in de omgeving.Het hele gebied bijna tot Iskander heeft intensieve landbouw vanwege beschikbaar water.

De Experts Jan S. en Henk hebben geen vertrouwen in mijn fiets. Ze hebben er vrijdag al aan geknutseld, maar er zit nog wat speling in het stuur en daar zou ik problemen mee kunnen krijgen. Met veel plezier monteerden ze een nieuwe voorvork op mijn fiets. Dankzij J en H heb ik een weer vertrouwen in de fiets.

Zware klim met verfrissende finish Alanya -Mellec

2009-10-05T19:51:00.009+02:00

Vandaag kon ik mijn kracht testen. Het zou een zware dag worden met grote hoogteverschillen. De voorspelling klopte: zwaar klimwerk, lang en heet. Aan het eind een verrukkelijke afdaling naar zeeniveau, waar we tot onze verrassing in een Turks pension logeerden. Voor het eten een snelle duik in zee. Wel mijn linkerarm hooghouden, want de wonden waren nog niet helemaal dicht.

De perfecte Turkse gastheer zorgde goed voor ons; een prima vent. Hij heeft als gastarbeider in Nederland gewerkt. Deze tocht leert ons erg veel over Turkije. Een modern land met goede voorzieningen, zij het niet altijd op ons niveau en hele vriendelijke mensen. Wederom vind ik onze cultuur maar ongastvrij en pingelig vergeleken bij andere culturen.

Verfrissende finish

Terug naar de Essentie Antaya-Alanya

2009-10-04T17:26:00.013+02:00

Er is zoveel gebeurd. Helaas zijn werkende computers met Internet hier schaars.. 'S avonds zijn we laat klaar, dus ik heb weining tijd om alles op te schrijven.

Vandaag vertrokken we uit Antalya met een bus naar de Garden of Tolerance. De fietsen gingen in een vuilniswagen! Deze garden is een bijzondere plek. De grote godsdiensten hebben hun eigen gebouw. Tussen de gebouwen was een fontein met 3 hoenders die elk op eigen wijze de manier uitbeelden waarop gebeden werd; de Moslims met de nek naar beneden, de Joden omhoog, de Christenen opzij.

Bij het afscheid werd door de Iman een gebed uitgesproken en de zegen van Allah over ons afgesmeekt. Dat was zeer indrukwekkend. Hiermee waren we weer tot de essentie van de tocht geraakt. Zeer onder de indruk begonnen we aan de 110 km tocht naar Alanja.
Doordat de weg goed te berijden was mocht ik vandaag weer meefietsen. Daar had ik ook echt zin in. En het ging erg goed. Alleen in Alanya zelf moest ik vanwege de vele hobbels met 1 arm fietsen. Ook hier werden we weer hartelijk ontvangen. Tot onze grote verrassing kregen we ieder een aparte kamer. Heerlijk ieder op zijn eigen tijd slapen/snurken!

Ik zit nu al 2 uur te typen en het is laat. Morgen zoals gewoonlijk om 1/2 7 op. Ik hoop dat ik de zware tocht aankan. Soms doet de arm nog pijn vooral met bobbelig wegdek.

De zon is zo heet dat ik sunblock onder mijn broek moet smeren anders heb ik warmteblaren op mijn bovenbeen. Het is een mooi tocht, maar beslist geen pleziertripje!

Meeleven vanuit de volgwagen Korkuteli - Antalya

2009-10-03T23:00:00.003+02:00

Ik mag van Herr Chirurge 2 dagen niet fietsen. Ik moet zeggen dat ik met de anderen meeleed in de beklimmingen. Het zag er zo zwaar uit dat we de bagage zo snel mogelijk naar het hotel brachten 100km verder om ruimte te hebben voor uitgeputte fietsers en hun ros. Slechts 2 fietsers stapten een poosje in. Frank was duidelijk ziek. Toch er weer uit voor het laatste stukje. Het landschap is prachtig!

We kwamen in een alleraardigst stadje Korkuteli aan. Een gezellig Turks stadje met veel winkeltjes, aardige mensen en brandschoon. De hotelier sprak geen woord Engels, zodat de we boel maar zelf regelden. Een paar van de mannen werden door de kapper geknipt en geschoren. Karin en ik zochten en vonden een farmacie waar we, nadat we een manspersoon hadden weggestuurd, een obscene pantomime opvoerden om duidelijk te maken dat we een bepaalde creme voor onze zeer tere delen nodig hadden. De dame reageerde eerst wat stug maar later hadden we de grootste lol.

Vandaag (zaterdag) stond er een groep jonge wielrenners uit Antalya klaar om de groep uit te dagen voor de klim en de afdaling naar de stad. Prachtig zoals die jochies de mannen bespeelden.

Bij de stad kregen we weer veel escorte erbij. We sliepen in een opleidingshotel gezellig weer met z'n drieën. De Rotary had ons een ontvangst in het museum bereid met heerlijke hapjes en fantastische drankjes. Moeilijk om af te blijven. Leuke muziek erbij en daarna op weg naar het strand om in een tentje naar de volle maan te kijken en veel te praten (en sommigen drinken) Moeders niet, want ik wil morgen goed mee kunnen fietsen.

Klapband... Nazili - Tavaz

2009-10-01T15:00:00.005+02:00

Eerst 20 km. freewheelen over een drukke provinciale weg. Daarna lag het echt mooie binnenland voor ons. De politie bedacht voor ons de rustplekken, maar dat hadden wij anders in het hoofd. Wie deed de inspanning: zij of wij?

Zeker na een dodelijke klim hebben wij recht van spreken. Helaas was er weer een lange grintafdaling. Ik wilde eigenlijk wel met de anderen mee, maar dat leek me niet verstandig. En ja hoor... vlak voor het vlakke deel kreeg ik een klapband en lag ik even buiten westen op de grond.

Gelukkig hebben we Bernhard bij ons. Die heeft me op de eettafel van een restaurant gerepareerd. De grote snee was diep tot op het bot, maar ik gelukkig niets gebroken. Dat had geen 3 cm. gescheeld of ik had naar huis gemoeten.

In de auto met Jaques en Bernhard zagen we de anderen nog een akelige klim nemen. Wat een dag.

De vrouwen logeren in een privewoning. Er waren sofa's opgemaakt voor ons. Mevrouw de gastvrouw zat in kleermakerszit op de bank en voerde ons appels. Later kwam ze in onze kamer en bekeek ons toen we ons verkleedden. Onze borsten waren absoluut de mindere van die van haar vond ze. Nou ja!!

Kusadasi naar Nazilli

2009-09-30T14:35:00.001+02:00

Woensdag begonnen we aan een geweldige klim. Oh Here en dat na die inspanning van gisteren!Maar de afdaling was heerlijk 10 km goed wegdek: we gingen snel! Henk Lubberding's lessen werpen wel vruchten af. Mijn voorganger ging nog harder: 85km. Zo gek doe ik niet hoor. Een gemene hond die uit de bosjes kwam aanzetten kon ons gelukkig niet bijhouden. Daarna over vlakke weg met de wind in de rug 40 km crossen. Er waren helaas 2 lekke banden en dan duurt zo'n tocht wel weer lang. Moe om 16.30 uur in het hotel. Direkt mee naar het monument van Atatürk. Douchen en naar het diner met de Rotary. Helaas wel heel vermoeiend. Zeker als het grootste gedeelte van de gastheren/vrouwen geen engels spreekt. Ik zat gelukkig naast een lief oud manneke dat wel goed Engels sprak. Had in de jaren 50 in de VS gestudeerd.

Aankomst Turkije: lange dag voor de boeg!

2009-09-29T14:45:00.004+02:00

In Turkije wachtte ons een grote groep Rotarians op. Zij hadden ons op de kade een geweldig ontbijt klaargezet en voor een jeugddansclub gezorgd die ons entertainde. We propten onze zakken vol met koekjes voor de lange tocht die ons was voorzegd. Gellukkig begrepen ze dat we niet te laat aan onze 140 km. konden beginnen. Leo was in een stress omdat we al om 5 uur bij Efese moesten zijn.

Het was duidelijk dat we dat niet konden halen. Begeleid door 4 politieauto's en 2 motoren gingen we op weg. Eerst reden we door een woest droog landschap, maar later werd dat lieflijker. Van gebrek aan slaap was niets te merken. De groep fietste voluit! Het was een prachtige tocht, maar door het vele klimmen zwaar.

Voor een lastige afdaling door grind en zand besloten we dat de snellen zouden proberen om de afspraak te halen en de rest voor zich moest rijden. DAT heb ik geweten... 40 km in je uppie. Ik wist dat Bernhard voor me lag en ik wilde hem inhalen. Het is een rotwerk om bij het stipje in de verte te komen. Als de eerste persoon is gepasseerd kreeg ik moed. De trap wordt steviger en daar komt nummer 2 en 3 en nog even later dagen 4 en 5 op. Voluit in de eindsprint de berg op. Hoera!!

De beklimmingen waren prachtig. Af en toe langs het water. We hielden gedrie even pauze en passeerden daarna de grote groep die even verderop een cola dronk. Natuurlijk stopten we niet; we zouden ze een poepie laten ruiken. We bereikten zelfs de achtehoede van groep 1. Alleen de laatste 10 km moesten we lossen omdat 2 een hongerklop kregen. De droge broodjes weggespoeld met lauw water en een stukje chocolade na.

Voor de wind naar Efeze. Wat kunnen wij rijden!

In Efeze bezochten we de kerk van Maria .(Zij zou daar vele jaren geleefd hebben en er gestorven zijn.) Het was een kerkje uit de 4e eeuw gelegen in een prachtige tuin. De kerk was gewijd aan "de Vrede". Een plek voor ons vonden onze Turkse vrienden. Het verbaasde ons hier een aantal jongere monnikken en een non aan te treffen die de kerk onder hun hoede hadden. Per dag ontvingen zij 5.000 bezoekers. Ik heb voor mijn gezin en voor Margot en Liefke een kaars opgestoken. De klim naar de kerk hadden we niet meer kunnen doen, Ik schat dat die nog 7 km was en zeker 9% gemiddelde stijging.

We sliepen in een typisch Turks all in hotel. 's Morgens aan het ontbijt kwam een mevrouw ons $ 10,- brengen voor het goede doel. lief he.?

Griekenland twee dagen

2009-09-28T14:12:00.003+02:00

Op zondag kwamen we aan in de stromende regen en harde wind; absoluut beroerd fietsweer. Er moest attent gereden worden We hielden het bij 1 valpartij over rails van Karin en 1 lekke band. Wat is het zalig om na zo'n dag de prut van je af te douchen.

Als dan de waard je overlaat met eten en drinken én er is een ineternetcafe om de hoek ben je de inspanning gauw vergeten.

We moesten een grote afstand afleggen. Daar zagen we tegen op, maar de dagleiders bouwden diverse leuke stops in, waardoor de tocht goed te doen was. We gingen ter kerke in een grote Orthodoxe kerk, dronken koffie in een gezellig. We passerden het kanaal van Korinthe en gingen pootjebaden in zee.

40 km. buiten Athene werd het erg druk en vies. Gelukkig was het zondag want anders hadden we ook nog erg veel vrachtverkeer gehad. Er lagen veel dooie honden langs de weg en dat stonk!!!

Onze rustdag (vandaag) in Athene hebben we besteed aan sightseeing o.l.v. een zeer goede gids. Ze kommandeerde ons alsof we een schoolklas waren , maar dat vergaven we haar want ze wist boeiend te vertellen. Nog even wat boodschappen doen en de rotzooi in onze tassen netjes inpakken en we stonden weer klaar voor de veerboot naar Turkije!

Boottocht nr Griekenland!

2009-09-26T22:22:00.003+02:00

Italië
Audiëntie bij de paus was een goed georganiseerde show, waarbij hier en daar een groepje hoera riep of een gezang aanhief als hun naam werd genoemd. Voor de aanwezige nonnen was de audiëntie hoorbaar een hoogtepunt.

Terug in het hotel was het weer haasten om ons klaar te maken voor de rit van de dag. Direct heftig klimmen door een prachtig landschap.

We zagen erg tegen de 2e dag op. Dit was niet nodig want de hellingen niet erg steil (wel lang). Samen met een andere deelnemer genoten we in ons eigen tempo van de omgeving. We waren nog voor de anderen op de lunchplek! Ik zag langs de kant herfsttijlozen en de wilde cyclamen en rook de geur van dille, marjoraan en tijm.

De lange rit werd bekroond met een schitterend gelegen slaapplaats (zie foto hierboven) Zo'n plek waar je je bed niet in wilt.
Vandaag: windkracht 7 tegen, regen. Hard werken!

Met de boot naar Griekenland
Nu zit ik op de veerboot naar Griekenland. Kalme zee en zon. Hopenlijk vorder ik eens in mijn boek over de kruistochten. ( Turkije)

Wat ben ik toch een bevoorrecht mens!

Onderweg

2009-09-24T11:13:00.006+02:00

Lieve mensen,

We zijn onderweg...

Ik probeer zo snel mogelijk een berichtje te publiceren.
Binnenkort zet het team ook dagverslagen op website van Cycletour.

Tot snel!
Simone

Druk, druk, druk... (English below)

2009-09-13T13:13:00.012+02:00

met de fysieke en geestelijke voorbereiding EN met sponsors binnenhalen voor de goede doelen. Als deelnemer van de tocht wordt er van je verwacht dat je een bepaald sponsorbedrag binnenhaalt. Een extra uitdaging die mede dankzij jullie zal slagen!
Fietsen voor het goede doel

Met deze tocht zamelen wij geld in voor twee stichtingen in het Midden-Oosten. Kinderhilfe in Afghanistan ondersteunt vooral kinderen en vrouwen. Zij bouwen klinieken, weeshuizen, scholen en werkplaatsen en in Oost-Afganistan. Music in me richt zich op kinderen in vluchtelingenkampen. De muziekprojecten vergroten hun sociale vaardigheden en helpen bij de verwerking van trauma’s.

Sponsors bedankt!
Bedankt voor de enthousiaste reacties en giften. Elke gift is een groot gebaar voor de organisaties. Zij kunnen dit geld heel goed gebruiken.

Volgende week dinsdag vertrekken we. Mijn fiets is ingepakt en opgestuurd. Deze week ga ik nog meer mensen vertellen over mijn tocht. Misschien willen zij mij ook helpen met een bijdrage!

Simone

Busy, busy, .......

with the mental and physical preparations for my trip, as well as with gathering contributions for the charities supported by the ride.
As a participants, we are expected to collect a certain amount of sponsor-money. Thanks to you, I am sure that this additional challenge will be achieved!!

Cycling to serve
With this ride, we are aiming to collect money for two funds that work in the Middle-East. Kinderhilfe is a German organisation that works in Afghanistan to support children and women. They build hospitals, orphanages, schools and provide vocational training in Eastern Afghanistan. Music in me is geared towards children in refugee camps. Their music projects help children to develop their social skills and to overcome their traumas.

A big thank you to my sponsors!
Thank you for all your enthusiastic support and donations. Every contribution is a huge gesture for the two charities. They can really use our donations.
My daughter Marit is looking after my Australian contacts. If you wish to help, you can transfer any contributions into her account (see below).

We are leaving next Tuesday :s. My bike has already been packed and sent to Rome. I will continue to tell people about my ride and hope to collect enough money.

Spread the word!

Laatste klimtraining (English below)

2009-09-12T21:06:00.003+02:00

Op naar de laatste klimtraining! Weer naar Malmedy in de Ardennen. Ik ken het gebied nu een beetje en kan mij dus op de techniek focussen. De 2e dag wil ik niet ophouden. De omgeving is zo mooi en mijn fiets loopt zo lekker. Vergissing... de tocht terug werd lang en erg zwaar. 124 km met een gemiddelde van 21 km. Niet gek gedaan, Simone! Al zeg ik het zelf!

De volgende dag een steiler gebied opgezocht. Dat had ik beter niet kunnen doen. Het wegdek was -juist op de lange afdalingen- slecht. Mijn gemiddelde lag beduidend minder evenals de afstand. De laatste dag stelde Gerrit voor om alleen los te rijden. Helaas lag er een behoorlijke mist boven de Hoge Venen waardoor het fietsen niet ongevaarlijk was.

We besloten op te breken en dit heerlijke plekje te verlaten. Harry en Anke heel erg bedankt! Thuis stond de mail weer helemaal gevuld, was de tuin overgroeid, de pruimen jamklaar en administratieachterstand veel te groot.

We begonnen dus maar iets anders. Gezellig kletsen met vrienden en de fiets reisklaar maken.
Dat bleek een goede keuze, want zo kwam had ik vandaag–op de grote inpakmorgen- tijd om….weer te kletsen. Alles liep gesmeerd. De vergadering besloot de beslissingen van de Saoedi’s maar af te wachten. Leo Schmidt en Katrien Eggens werden met een kado alvast hartelijk bedankt voor al het werk wat zij hebben moeten doen.

Ik weet uit ervaring dat de organisator heel wat te verduren heeft. Het is voor hen goed te weten dat de groep dit ook beseft.

Simone

Photo courtesy of Noordhollands Dagblad / Eric Molenaar

Last climbing drill

This is going to be my last climbing work-out! We went to Malmedy in the Ardennes again. I know the area a bit by now, which enables me to focus on my technique. The second day was awesome and I could barely stop. The surroundings were so pretty and my bike felt great. Ooops… I hadn’t quite counted on the way back. Returning was long and tough: 124km at an average of 21 km/hr. Not bad, Simone :-)

The next day was for even steeper hills. But that proved rather tricky. The bitumen was shocking, especially on the long descents. My average speed was considerably lower than yesterday, as was the distance.
Gerrit proposed to ride some easier routes on the last day. Unfortunately, there was such a thick fog making cycling too dangerous.

We decided to leave this wonderful place behind. A big thanks to Harry and Anke for letting us stay in their house.
We came home to a full mailbox, overgrown garden, packed plum trees ready for jam-making and lots of admin stuff to do. So we decided to visit friends instead. ;-)

Today was the big ‘bike packing’ morning. Everything went really well. We met with the cycling group, packed our bikes, had our photos taken by the local news-paper etc. The group still doesn’t know whether we’ll be allowed in Saudi Arabia, let’s wait what eventuates.

Van weidse weilanden naar woeste woestijnen (English below)

2009-09-05T19:00:00.003+02:00

De week begint goed met eindelijk weer een zondagsritje met onze fietsclub. Heerlijk door het weidse landschap van West-Friesland met een club aardige mensen. Wat wil een mens nog meer? Ik wil wel naar de woeste bergen en woestijnen.. Nog even geduld..

Ik voel me bevoorrecht om met een gezond lijf met vrienden door ons welvarende land te kunnen rijden. Soms bekruipt me het gevoel dat ik het niet verdien. Waarom mogen mijn gehandicapte/eenzame of slecht bij kas zittende vrienden dit niet meemaken? Het zal mijn gereformeerde achtergrond zijn die het grote genieten vaak verhinderd.

Na zondag komt ik alleen aan spinning in de Enkhuizer Sportschool toe. Rob traint me tot er een zweetplas op de grond ligt. Hij heeft er het volste vertrouwen in dat ik de tocht zal volbrengen. Dit geeft mij een fijn portie zelfvertrouwen! Zal ik het bijhouden? denk ik toch stiekem..

Vandaag kreeg ik antwoord! Met de Cyclegroep maakte ik een tochtje in Twente. Gelukkig, ik kan goed meekomen! En de groep lijkt sociaal te fietsen. Er zijn geen achterblijvers; die probeer ik vaak op te peppen. En zo kom ik zelf in tijd- en ademnood. “Manche lern’s nie” zei mijn moeder vroeger.

Weer een week voorbij!
Simone

p.s. hiep hiep hoera voor Marit!

From green grasslands to desolate deserts

The week started off well with a Sunday morning club ride. I love cycling through the wide meadows of Western Friesland with the kind people in our club. What more could a person wish for? Mmm, wild mountains and barren deserts? A bit of patience Simone!

I am privileged to be healthily riding through our rich country with a group of friends. I sometimes wonder how I came to be so lucky. Why can my handicapped, lonely or impoverished friends not experience this? It must be my Dutch reformed background that prevents me from enjoying this fully

Note from Marit while translating this blog entry. “Mum, you are the silliest. There is absolutely no reason why God would ever want a person to not have something just because not everybody can have it. They may not take pleasure in what you are enjoying anyway!!"

Next to my usual rides, I participate in the spinning training in the Enhuizer Sport School. Rob drills me until there’s a puddle of sweat under my bike. He is fully confident that I will be able to complete the ride to Mecca. That is kind of encouraging. Although I keep doubting….

Well, I got the answer today! We went on a long tour around Twente with the Cycle-group. Fortunately, I kept up with them. And the group seems to be as social (ie. Chatty?) as me. There are no dawdlers whom need a boost, which saves me having to worry about them.

Another week closer to departure!

Ps. Happy birthday to Marit :D

Hoera 1 week niet fietsen! (English below)

2009-08-29T20:36:00.005+02:00

Onze gewaardeerde ‘racespecialist’ A. Klamer uit Hoogezand zal mijn fiets helemaal nakijken en toerusten voor de tocht. Op naar het Groningse samen met mijn zus! Op vrijdag 28 augustus vieren we de geboortedag van onze vader in 1909. Pa heeft het altijd prachtig gevonden om op de feestdag van de Groningers jarig te zijn. Voordat we ons in het feestgedruis storten eerst de fiets ophalen. Klamer heeft geen tijd voor praten want de Vueltaorganisatie heeft hem onverwacht veel werk toegeschoven. Leuk? “Mooi man, gewoon vroeg opstaan en lang doorgaan”. Hij heeft van alles bij elkaar gezocht om als kadootje mee te nemen. Uitgezwaaid door vriend Aldert gaan we op weg naar ‘Stad’.

Zus wil graag rondgeleid worden. Mijn favoriete plekjes zijn de hofjes. Vroeger wilde ik heel graag in zo’n hofje wonen, maar het werden altijd kamers of huisjes ergens achteraf. In het hofje van de Leliestaat treffen we een oudere kunstenaar die ons meer dan een uur verteld over zijn inzet voor India. Hij laat door steenhouwers beelden maken die in Europa en de VS verkocht worden. Zo wordt het plaatselijke handwerk behouden en verdienen 60 mensen een bordje rijst. Om in de Indiase sfeer te blijven gedurende het ½ jaar dat hij in Groningen woont, heeft hij zijn huisje in Indiase sfeer gepleisterd. Wat een leuke ontmoeting en een gezellige dag met zus!

Simone

Hurrah, a week without cycling

Our much-admired race-specialist A. Klamer from Hoogezand will give my bike a full service. So rather than cycling, I went to Groningen with my sister to celebrate our father’s 100-year anniversary. He was born on the 28th of August, which is the Groningen Day with lots of festivities.

Sis wanted to get a tour around the city. My favourite parts are the little ‘hofjes’, which are originally enclosed cloister yards with lovely houses. I used to dream about living in one of those. In the Lelie-straat ‘hofje’, we met an old artist who chatted to us for more than an hour about his charity work in India. He employs local masonries and sells their work in Europe and the US. The works supports about 60 people. To remain in the Indian mood while in Groningen, he had decorated his little house with all kinds of Indian arts.
It was a great day together with my sister!

Zutphen (English below)

2009-08-26T10:33:00.006+02:00

Vorige week moest ik inentingen voor Hep.A, Typhus en Rabiës ophalen. Dit ging me niet in de koude kleren zitten. Ons huis, de tuin en administratie moeten ook klaargemaakt worden voor mijn afwezigheid. Natuurlijk zal Gerrit het fort bewaken, maar je weet hoe dat gaat...

Het einde van de week verbleven we in Gelderland. Gerrit was alle dagen in Zutphen op het cellofestival te vinden en ik fietste over zonnige wegen: 1 langere tocht 110 km en 2 intensieve trainingen in D1 stonden op het programma. De conditie is op peil, want tijdens de concerten 's avonds bleef de slaap gelukkig weg! (Mijn eeuwige strijd tegen indutten, zelfs bij een prachtig concert is welbekend in de familie e.o.)

Zutphen

I had to get my HepA, Typhus and Rabies shots last week. They affected me more than I’d like to admit. The house, garden and admin need to be sorted out before I leave too. Of course, Gerrit will ‘guard the ford’ while I’m away, but you know what he’s like ;-)…

Last week we stayed in Gelderland, where Gerrit was visiting the cello festival.

I was cycling along sunny scenic roads: 1 long training ride of 110 km and two more intensive rides in D1. My fitness levels are getting there, because I even managed to stay awake during the cello recitals at night! (My eternal battle against dozing off during the most gorgeous concerts are a phenomenon in the family :p)

Trainingsweek in de Ardennen (English below)

2009-08-16T21:19:00.008+02:00

Vandaag ben ik teruggekomen van een sportieve week in het pittoreske Mont (bij Malmedy). Met flink wat extra kilometers in de benen ben ik tevreden met het resultaat. Mijn trainingsboekje is mijn trots; hierin noteer ik alle tochten die ik maak. Van vlakke winderige polders tot steile heuvels in Duitsland en België.

Het hoogtepunt van afgelopen week was de beklimming van de muur van Wanne. Voordat ik ook maar kon denken aan een adempauze zoefden er twee jonge knullen voorbij en riepen :‘Courage Madame, Courage!’ Met deze aanmoediging genoot ik intens van de overwinning.

Samen met mijn persoonlijke coach (Gerrit) maak ik het trainingsschema voor deze week. Spinnen en interval training. Met de Ardennen in mijn hoofd gaat dit zeker lukken.

Simone

A week’s training in the Ardennes

I returned from a very sporty week in the picturesque village of Mont (near Malmedy). I’m pretty pleased with the additional km on the clock. My training-log is my pride: that’s where I register all my rides, ranging from windy flat ‘polders’ to steep hills in Germany and Belgium.

The crown on the week was climbing the ‘Wall of Wanne’. I was just considering having a bit of a break, when two young fellows zoomed by calling out: “Courage, Madame, Courage”. This encouraged me to continue and made me appreciate my victory even more ;-)

Together with my personal coach (Gerrit), I have made a training-schedule for the week. It includes spinning and interval trainings. And with the Ardennnes on top of that I am sure we will get there.

Fietsen voor het goede doel (English below)

2009-08-15T20:52:00.006+02:00

Via de internationale fietsclub van de Rotary kreeg ik voor het eerst te maken met ‘fietsen voor het goede doel’. Deze fietsclub organiseert jaarlijks een fiets4daagse ergens in Europa. Hiermee zamelen we geld in voor een plaatselijk goed doel.

Polioride
De eerste grote actie waarin ik een deel in meefietste was de Polioride in 2003. Die tocht van 12.000 km startte in Wladiwostok en eindigde in Scheveningen. Ik fietste toen vanaf Moskou mee. De Polioride heeft € 360.000,00 opgebracht, wat nog eens door Rotary International werd verdubbeld. Bill and Melina Gates Foundation vermenigvuldigde dit tot 1,8 miljoen dollar.

Amsterdam-Chicago
In 2006 fietste ik mee met de tocht van Amsterdam naar Chicago. Dit organiseerden we in het kader van het 100 jarig bestaan van de Rotary. Verschillende deelnemers hebben hiermee geld opgehaald voor een eigen gekozen doel. Ik was mede verantwoordelijk voor de organisatie van de tocht (uitstippelen route, overnachtingen regelen).

Cycling for charity

The international Rotary cycling club introduced me to the concept of cycling for charity. This club organises a yearly 4-day cycling-rally somewhere in Europe to collect money for a local charity.

Polioride
The first larger ride that I took part in was the Polioride in 2003. The 12,000 km ride started in Vladivostok and ended in Scheveningen. I participated from Moskou to Scheveningen. The Polioride raised € 360,000, which was doubled by Rotary International and then doubled again by the Bill and Melina Gates Foundation to a total sum of 1.8 million dollars!

Amsterdam-Chicago
In 2006, we organised a ride from Amsterdam to Chicago as part of the Rotary 100 year anniversary. Participants from various countries raised money for their own charities. I was jointly responsible for organising the trip, the route to follow and where we would stay overnight.

Nieuw Blog van Simone (English below)

2009-08-12T20:52:00.001+02:00

Hier schrijf ik alles over mijn voorbereiding voor mijn nieuwste en waarschijnlijk grootste uitdaging; fietsen van Rome naar Mekka!

New Blogspot by Simone

This is where I will share my preparations for my latest, and possibly greatest, challenge; cycling from Rome to Mekka!!